«Η μη τοξική και ακίνδυνη μαγειρική σόδα (Διττανθρακικό νάτριο) είναι ενθυλακωμένη σε μια ασφαλή νανο«κάψουλα» (λιπόσωμα) και η τετρακυκλίνη με δύναμη σύνδεσης οστών είναι τοποθετημένη στην επιφάνεια για να προσροφηθεί στην επιφάνεια των οστών. Όταν οι οστεοκλάστες καταστρέφουν τον οστικό ιστό εκκρίνοντας οξύ, μπορούν να απελευθερώσουν αμέσως Διττανθρακικό νάτριο, αναστέλλοντας τη λειτουργία των οστεοκλαστών και επιτυγχάνοντας τον στόχο της ριζικής πρόληψης της οστεοπόρωσης». Μια ομάδα με επικεφαλής τον καθηγητή Shunwu Fan του Τμήματος Ορθοπεδικής του Νοσοκομείου Run Run Shaw του Πανεπιστημίου Zhejiang και τον καθηγητή Ruikang Tang του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Zhejiang, δημοσίευσε πρόσφατα τα ευρήματά της στο Journal of the American Chemical Society.
Σύμφωνα με την εισαγωγή, οι οστεοκλάστες είναι σαν τους τερμίτες στο δέντρο, όταν είναι ενεργοί, ακόμη και στο πανύψηλο δέντρο, αλλά και λόγω μακροχρόνιας φθοράς και πτώσης. Οι τρέχουσες μελέτες πιστεύουν ότι η κύρια αιτία της οστεοπόρωσης είναι η ανώμαλη ενεργοποίηση των οστεοκλαστών και η έκκριση οξέος από τους οστεοκλάστες θεωρείται ο βασικός αρχικός παράγοντας καταστροφής των οστών από τους οστεοκλάστες και η απαραίτητη προϋπόθεση για την αποικοδόμηση του οστικού ιστού.
Τα κύρια φάρμακα στην κλινική θεραπεία της οστεοπόρωσης επιτυγχάνουν τον σκοπό της αντι-οστικής απορρόφησης και της προώθησης του οστικού αναβολισμού εστιάζοντας στη ρύθμιση της οστεοκλαστικής ή της βιολογίας των οστεοβλαστών, αλλά δεν εξουδετερώνουν το βασικό αρχικό βήμα του εξωτερικού όξινου περιβάλλοντος σχηματισμού οστεοκλαστών από την πηγή. Επομένως, τα υπάρχοντα φάρμακα μπορούν να επιβραδύνουν την οστική απώλεια στους ηλικιωμένους σε κάποιο βαθμό, αλλά συχνά δεν μπορούν να αντιστρέψουν πλήρως την οστική καταστροφή που έχει συμβεί, και η επιλεκτική χορήγηση μη οστικών φαρμάκων μπορεί επίσης να οδηγήσει σε μη στοχευμένες και άλλες τοξικές παρενέργειες στα όργανα.
Επιπλέον, αν και οι οστεοκλάστες είναι η αιτία της οστεοπόρωσης, πολλές μελέτες έχουν δείξει ότι παίζουν ρόλο στην προαγωγή του σχηματισμού οστού και της αγγειογένεσης ως «πρόδρομα κύτταρα» πριν από την έκκριση οξέος. Επομένως, είναι πολύ σημαντικό να αναστέλλονται με ακρίβεια οι οστεοκλάστες.
Η ομάδα των Fan Shunwu και Tang Ruikang πρωτοστάτησε στη στόχευση λιποσωμάτων διττανθρακικού νατρίου στην επιφάνεια των οστών, σχηματίζοντας ένα αλκαλικό προστατευτικό στρώμα, εξουδετερώνοντας το οξύ που εκκρίνεται από τους οστεοκλάστες, αναστέλλοντας την ανώμαλη ενεργοποίηση των οστεοκλαστών και αναδιαμορφώνοντας την ισορροπία του οστικού μικροπεριβάλλοντος για να επιτευχθεί το αποτέλεσμα της θεραπείας της οστεοπόρωσης.
Ο Lin Xianfeng, ορθοπεδικός χειρουργός στο Νοσοκομείο Run Run Shaw του Πανεπιστημίου Zhejiang, δήλωσε ότι η μελέτη διαπίστωσε ότι τα αλκαλικά λιποσωματικά υλικά και το τοπικό όξινο περιβάλλον των οστεοκλαστών προκάλεσαν μεγάλο αριθμό απόπτωσης των οστεοκλαστών και περαιτέρω απελευθέρωσαν μεγάλο αριθμό εξωκυτταρικών κυστιδίων. «Είναι σαν ένα σύνολο ντόμινο, τα οποία ωθούνται ένα στρώμα τη φορά και μεγεθύνονται ένα βήμα τη φορά για να αντισταθούν πλήρως στην καταστροφή των οστών που προκαλείται από την ενίσχυση των οστεοκλαστών».
Ώρα δημοσίευσης: 27 Ιανουαρίου 2021